| τις νύxτες αλητεύω |

Deviation

Θυμήσου ϰαλύτεϱα τότε πού ἤμασταν παιδιά ϰαί μᾶς ἦταν ὅλα
ἄɣνωστα
μά τόσο οἰϰεῖα, ϑυμήσου τό ɣλυϰύ Σεπτέμϐϱιο μέ τό ἀπόμαϰϱο ἄϱω-
μα τῶν ϰήπων ἤ τό ἀφηϱημένο ƶεφύλλισμα ἑνός σxολιϰοῦ
ϐιϐλίου
ϰι ὅπως ϐϱάδιαzε ἀπό ἕνα ἀνοιxτό παϱάϑυϱο ἀϰουɣόταν τό ϱαɣισμέ-
νο τϱαɣούδι μιᾶς ɣυναίϰας
πού ἄϱxιzε νά ɣεϱνάει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s