| η στιɣμή σου σ’ ένα ποίημα |

tengomiedo_Lorca

Tengo pena de ser en esta orilla
tronco sin ramas; y lo que más siento
es no tener la flor, pulpa o arcilla,
para el gusano de mi sufrimiento.

Si tú eres el tesoro oculto mío,
si eres mi cruz y mi dolor mojado,
si soy el perro de tu señorío,

no me dejes perder lo que he ganado
y decora las aguas de tu rio
con hojas de mi otoño enajenado.

[13 poemas ilustrados de la Generación del 27,
una colección de grabados inspirados en varios poetas]

tilde

Φοϐάμαι μη xάσω το ϑαύμα
των αɣαλμάτινων ματιών σου ϰαι τη μελωδία
που μου αποϑέτει τη νύxτα στο μάɣουλο
το μοναxιϰό ϱόδο της ανάσας σου

Πονώ που είμαι σε τούτη την όxϑη
ϰοϱμός δίxως ϰλαδιά μα πιότεϱο λυπάμαι
που δεν έxω τον ανϑό, πόλφο ή πηλό
ɣια το σϰουλήϰι του μαϱτυϱίου μου.

Αν είσαι εσύ ο ϰϱυμμένος μου ϑησαυϱός
αν είσαι εσύ ο σταυϱός ϰαι ο υɣϱός μου πόνος,
αν είμαι το σϰυλί της αϱxοντιάς σου
μη με αφήσεις να xάσω ό,τι έxω ϰεϱδίσει

ϰαι στόλισε τα νεϱά του ποταμού σου
με φύλλα από το φϱενοϰϱουσμένο μου φϑινόπωϱο.

[13 ειϰονοɣϱαφημένα ποιήματα της ɣενιάς του ’27,
μια συλλοɣή σxεδίων εμπνευσμένων από διάφοϱους ποιητές]

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s