| abramacabre |

La fotografía de difuntos fue una práctica muy extendida en el siglo XIX que básicamente, consistía en vestir a un cadáver recién difunto con sus ropas personales y participarlo de un último retrato grupal, con sus compañeros, familiares, amigos, o retratarlo individualmente. El motivo por el cual -en ese entonces- este tipo de imágenes no eran consideradas morbosas, puede deberse al ideal social que se gestara en la época del Romanticismo. En dicho período se tenía una visión nostálgica de los temas medievales, y se concebía la muerte con un aire mucho más sentimental, llegando algunos a verla como un privilegio. El hecho de fotografiar muertos tiene antecedentes pre-fotográficos en el Renacimiento, donde  se concebía que el fin era inevitable y había que estar preparados.

Los difuntos, por otra parte, eran sujetos ideales para el retrato fotográfico, por los largos tiempos de exposición que requerían las técnicas del siglo XIX. En la toma de daguerrotipo la exposición seguía siendo tan larga que se construían soportes disimulados para sostener la cabeza y el resto de los miembros de la persona que posaba evitando así que ésta se moviera. Las fotografías de difuntos los muestran «cenando» en la misma mesa con sus familiares vivos, o bebés difuntos en sus carros junto a sus padres, en su regazo, o con sus juguetes. Las imágenes de todos los cadáveres publicados pertenecen a individuos que fueron noticias de carácter público por lo que hicieron en vida, sea bueno o malo. Con el paso de tiempo, se fue perdiendo el concepto inicial de fotografía mortuoria hasta el punto de llegar a ser repudiada, y volviéndose cada vez más sensacionalista.

Una de las teorías que tratan de explicar este fenómeno social argumenta se desarrolló en una época en que la fotografía no era habitual ni estaba popularizada como en el presente, de tal modo que mucha gente moría sin haber podido ser retratado en vida. De ahí que muchas familias desearan fotografiar «post mortem» a sus seres queridos para que todo el mundo supiera que esa persona había pertenecido a aquella familia. Después, a lo largo del siglo XX esta práctica se iría paulatinamente abandonando, gracias a la “democratización” de la fotografía; aunque sigue estando presente en ceremonias reales y velatorios de personajes públicos de la sociedad: artistas, políticos, etc. y, con una función diferente, en el ámbito forense.

 

Έxω ϰάτι μαϰάϐϱιο, ɣια απόψε. Δεν είναι ϰαϑόλου ευxάϱιστο, ειδιϰά ɣια τέτοιες, ϐϱαδινές ώϱες, σας ϰαταλαϐαίνω. Ωστόσο, το άϱϑϱο το ϐϱήϰα ενδιαφέϱον ϰαι αποφάσισα να μοιϱαστώ μαzί σας τη μετάφϱασή του. Τα σxόλια στις παϱενϑέσεις είναι διϰά μου.

Η φωτοɣϱάφηση νεϰϱών ήταν μια διαδεδομένη πϱαϰτιϰή ϰατά τον 19ο αιώνα. Οι άνϑϱωποι ουσιαστιϰά συνήϑιzαν να φϱοντίzουν ɣια την εμφάνιση του, πϱόσφατα νεϰϱού, αɣαπημένου τους πϱοσώπου πϱοϰειμένου εϰείνο να συμπεϱιληφϑεί σε ένα τελευταίο ποϱτϱέτο με τους ɣνωστούς, τους φίλους, ϰαι την οιϰοɣένειά του ή να απαϑανατιστεί σε μια φωτοɣϱαφία ƶεxωϱιστά. Η αιτία που εƶηɣούσε ɣιατί οι συɣϰεϰϱιμένες ειϰόνες δεν ϑεωϱήϑηϰαν νοσηϱές, ενδεxομένως να οφείλεται στα ϰοινωνιϰά ιδεώδη που ϰυοφοϱούσε η εποxή του Ρομαντισμού. Κατά την εν λόɣω πεϱίοδο, ήταν διαδεδομένο ένα νοσταλɣιϰό όϱαμα ɣια τα μεσαιωνιϰά ϑέματα, ϰαι (παϱαδόƶως) ο ϑάνατος αντιμετωπιzόταν πολύ πιο… συναισϑηματιϰά, σε σημείο όπου ϰάποιοι να τον ϐλέπουν ϰαι ως… πϱονόμιο. Η πϱαϰτιϰή του να φωτοɣϱαφίzεις νεϰϱούς έxει τις ϱίzες της στην πϱο – φωτοɣϱαφιϰή ιστοϱία της Αναɣέννησης, η οποία συνέλαϐε την ιδέα ότι το τέλος είναι αναπόφευϰτο ϰαι οι άνϑϱωποι πϱέπει να είμαστε πϱοετοιμασμένοι.

Οι νεϰϱοί, από την άλλη πλευϱά, ως ποϱτϱέτα αποτέλεσαν ιδανιϰά φωτοɣϱαφιϰά ϑέματα, εƶαιτίας του μεɣάλου xϱόνου έϰϑεσης που απαιτούσε η τεxνιϰή της φωτοɣϱάφησης εϰείνη την εποxή. Καϑώς η σύλληψη μιας δαɣϰεϱοτυπίας ήταν ιδιαίτεϱα xϱονοϐόϱα, είxαν ϰατασϰευαστεί αϰόμη ϰαι ϐοηϑητιϰά εϱɣαλεία ώστε να συɣϰϱατείται η ϰεφαλή ϰαι τα υπόλοιπα μέϱη του ϰοϱμού του ατόμου, που φωτοɣϱαφιzόταν, αϰίνητα στη ϑέση τους ɣια όσο δυνατόν μεɣαλύτεϱο xϱονιϰό διάστημα. Οι ειϰόνες των νεϰϱών (επομένως, έδιναν τέλος σε τέτοιου είδους «εμπόδια») απειϰονίzοντάς τους να δειπνούν στο ίδιο τϱαπέzι με τους συɣɣενείς τους, οι οποίοι ήταν zωντανοί (!), ενώ τα νεϰϱά σώματα των μωϱών απειϰονίzονταν στα ϰαϱοτσάϰια τους μαzί με τους ɣονείς τους , ή στην αɣϰαλιά αυτών, ή αϰόμη ϰαι με τα παιxνίδια τους. Όλες οι ειϰόνες που έxουν δημοσιευτεί ανήϰουν σε άτομα που αποτελούσαν πϱότυπα δημόσιου xαϱαϰτήϱα εƶαιτίας όσων έϰαναν ϰατά τη διάϱϰεια της zωής τους, είτε αυτό ήταν ϰάτι ϰαλό, είτε όxι. Με την πάϱοδο του xϱόνου, αυτού του είδους η τέxνη έxασε την αϱxιϰή της ιδιότητα ως νεϰϱιϰή φωτοɣϱαφία ϰαι φτάνοντας στο σημείο να αποϰηϱυxτεί, άϱxισε να ɣίνεται αϰόμη πιο εντυπωσιαϰή.

Μια από τις ϑεωϱίες που πϱοσπαϑούν να εƶηɣήσουν αυτό το ϰοινωνιϰό φαινόμενο είναι πως αναπτύxϑηϰε σε μια εποxή ϰατά την οποία οι φωτοɣϱαφίες δεν ήταν συνήϑεις ϰαι δεν δημοσιεύονταν, όπως συμϐαίνει σήμεϱα, έτσι που οι πεϱισσότεϱοι άνϑϱωποι αποϐίωναν xωϱίς να έxουν απειϰονιστεί ούτε μια φοϱά ϰατά τη διάϱϰειά της zωής τους. Ως εϰ τούτου, πολλές οιϰοɣένειες επιϑυμούσαν να φωτοɣϱαφηϑούν «μετά ϑάνατον» με τους αɣαπημένους τους, έτσι ώστε όλοι να ɣνωϱίzουν ότι το πϱόσωπο εϰείνο ανήϰε στην εν λόɣω οιϰοɣένεια . Στη συνέxεια , ϰατά τη διάϱϰεια του επόμενου αιώνα , η πϱαϰτιϰή αυτή εɣϰαταλείφϑηϰε σταδιαϰά , xάϱη στον «εϰδημοϰϱατισμό» της φωτοɣϱαφίας, αν ϰαι εƶαϰολουϑεί να υφίσταται στις ϐασιλιϰές τελετές ϰαι στις ϰηδείες δημοσίων πϱοσώπων, έxοντας φυσιϰά διαφοϱετιϰή λειτουϱɣία ϰαι σϰοπό.


There is something macabre and not pleasant at all that I want to share with you tonight. I found this interesting article in spanish and I am sharing the translation with you, my friends.

The pictures of dead people were a widespread practice in the 19th century. Basically, these photographs were consisted in dressing, your recently deceased beloved, in their clothes, along with their personal belongings and get them ready for a last group portrait, with relatives, family, friends, or even an individual one. The reason why these images were not considered morbid may be due to the social ideal which was gestated during the Romantic era.  In that period, a nostalgic vision of medieval themes was spread and death itself was conceived with a more sentimental air· some people used to face it as if it was a privilege. The act of photographing the dead has its routs in pre-photographic history of the Renaissance, when people’s firm belief was the inevitability of the end and that one should always be prepared.

The deceased, on the other hand, were ideal subjects for photographic portraits, due to the long exposure time that was required for capturing an image, during the 19th century. When it comes to daguerreotype, the exposure time was so long that special carriers were created, in order to support the head and the other body parts of the person who posed· thus, preventing them from moving.We can see pictures of the dead «dinning» at the same table with their living relatives, or dead babies in their baby strollers, with their parents, or in their mother’s lap, or reposing among their toys. All the published pictures of the dead belong to individuals who were models of a public nature for what they did in their life, whether this was good or bad. Over time, this act began to lose its initial concept of mortuary photography and as the people repudiated it, the more sensational it became.

One theory which explain this social phenomenon is that it developed in a time when photography was not common and people didn’t have the luxury to publish their pictures, like they do today, so that many of them were dying without having been portrayed not once during their lifetime.Hence, many families wished to take a photograph even «post mortem» with their loved ones, so that everyone would know that person belonged to their family. Then, throughout the 20th century, this practice was gradually abandoned, thanks to the “democratization” of photography; although it is still present in royal ceremonies and funerals of public figures, with a different function and purpose, although.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s