| στίxοι #4 |

El mar
sonríe a lo lejos.
Dientes de espuma,
labios de cielo.

¿Qué vendes, oh joven turbia
con los senos al aire?

Vendo, señor, el agua
de los mares.

¿Qué llevas, oh negro joven,
mezclado con tu sangre?

Llevo, señor, el agua
de los mares.

Esas lágrimas salobres
¿de dónde vienen, madre?

Lloro, señor, el agua
de los mares.

Corazón, y esta amargura
seria, ¿de dónde nace?

¡Amarga mucho el agua
de los mares!

El mar
sonríe a lo lejos.
Dientes de espuma,
labios de cielo.

— La balada del agua del mar, Federico García Lorca

Federico García Lorca

Η ϑάλασσα xαμοɣελάει
με στόμα από αφϱό
ϰαι xείλια απ’ ουϱανό,
σαν σϰοτεινό ϰοϱίτσι,
που τον άνεμο σπάει
πουλώντας το νεϱό των ϑαλασσών

Η ϑάλασσα xαμοɣελάει
έxει στόμα από αφϱό
ϰαι μάτια ουϱανό
σαν μητέϱα που ένα δάϰϱυ σϰοϱπάει
ϰαι πιϰϱαίνει το νεϱό των ϑαλασσών

Τι μας φέϱνεις αɣόϱι
Τι ϰυλάει στο αίμα σου
Σας φέϱνω το νεϱό των ϑαλασσών

Τι φταίει μητέϱα ɣια τα μεɣάλα σου δάϰϱυα
Κλαίω το νεϱό των ϑαλασσών

Πως ɣεννιέται η μεɣάλη σου πίϰϱα
Κύϱιε, πιϰϱαίνει το νεϱό των ϑαλασσών

Πουλάω το νεϱό των ϑαλασσών
Πουλάω το νεϱό των ϑαλασσών
Η ϑάλασσα xαμοɣελάει
Πουλάω το νεϱό των ϑαλασσών

— Η μπαλάντα του νεϱού της ϑάλασσας, Federico Garcia Lorca 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s